เราคนนึงไม่เชื่อถือไอ่การประกวดค้นหาเพชรในตม (ซึ่งแม้ว่าจะได้รับการพิสูจน์ว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมาในหลายๆเวทีก้อมีศิลปินหลายๆท่านที่เราชื่นชอบ) ในหลายรายการหลายๆปี เรามีความรู้สึกว่า ถ้าความสามารถไม่ถึงกันก้อไม่เห็นต้องตะบี้ตะบันให้มันได้รางวัลอะไรกัน ความเห็นส่วนตัวนะครับ ไม่เห็นด้วยก้อเข้าใจ เราไม่คิดประกวด รายการจำพวกเรียลลิตี้ ในมุมมองเราเหมือนจับพวกตัวตลกมาใส่หัวโขน เมื่อวานนี้ดูช่อง ไลฟ์แชแนล ขอบอกว่าปวดตับ แต่ไม่ใช่ว่าจะดูถูกว่าทุกคนที่มาจากเวทีแบบนั้นไม่มีความสามารถนะ แต่เราจะเป็นโรคทนไม่ได้เวลาเปิดทีวีดูการใช้ชีวิตของใครหลายๆคนแล้วเจอกิจกรรม หรืออะไรที่มันแบบว่าต้องพูด !!!อารายของเมิง!!!! ไม่ได้แอนตี้ระบบการประกวดทุกแบบนะ เราหนึ่งคนชอบเห็นชอบดูการประกวดจำพวก เคพีเอน โค้กมิวสิค ฮอทเวฟ โฟลคซองตามโรงเรียน คุณพระประชัน อะไรจำพวกนั้น เราชอบดูนักร้องนักดนตรีที่เค้าฝึกฝน กลั่นกรองและนำสิ่งที่ดีที่สุดมาเชือดเฉือนกัน แต่กับรายการเรียลิตี้ เกือบทั้งหมด ให้ความรู้สึกว่ามีแต่พวกอยากดัง มีแต่เปลือก พวกแฟนคลับตะบี้ตะบันเทิดทูนเกินจริง แล้วผ่านไปไม่เกินหกเดือน ทุกอย่างก้อค่อยๆ จางลง จางลง จางลง เราไม่ได้พูดในฐานะเราเป็นนักร้อง แต่ทำอย่างไรได้ เราดันเป็นนักร้องจริงๆ และคิดแบบนั้นจริงๆ และเราไม่ใช่ประเภทมือถือสากปากถือศีล เกรงใจคนไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่อยากตั้งแง่ หรือ ให้ร้ายใคร หลังจากนี้แฟนคลับใครมาอ่านเจอจะเกลียดจะโกรธเรา เราก้อขอยอมรับและเข้าใจในจุดยืนตัวเอง ก้อไม่รุจะมาพิมพ์ไรให้มันเข้าตัวทำไม แต่เหอๆๆ สี่ห้าปีมานี่ มีแต่คนเข้ามาถาม อยากประกวดเดอะสตาร์ เอเอฟ ทำไง ทำไง ในใจเราคือ กูเกลียด มาถามกูไม กูไม่เคยประกวด กูไม่มีประสบการณ์ กูประกวดแต่งานคืนสู่เหย้าโรงเรียน สัปดาห์วิชาการโรงเรียน กูเคยอยากเป็นนักร้อง ตอนนั้นไม่มีเรียลลิตี้ และถึงมี กูก้อไม่ไปประกวด กูถึงทำเพลงกันเองขายกันเอง มีความสุขกันตามมีตามเกิด ไม่ใช่จำอวด อยากดัง มีแต่เปลือก รำคาญ เบื่อ รกหูรกตา รกเวทีเดียวกัน เสียเวลารอมาโดดย้องแย้ง รวมเอาปีโน้นปีนี้มาฉุดกระแสกัน
ป.ล. เพชรในตม มันมีจริง และพิสูจน์ให้เห็นกันหลายคนในหลายๆปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะ ออฟ ปอง ป๊อบ ไอซ บี้ แก้ม สน เอ็ม ขอยกตัวอย่างคนที่โดดเด่นในฐานะนักร้องนะ ถนัดแบบนี้และสนใจแค่แบบนี้ ถามว่าพูดชื่อมาเยอะไหม สำหรับเราเยอะนะ ห้าหกคนมาประดับวงการ เหอๆๆ วงการไรวะ แต่นึกย้อนไปปีที่พวกนี้ประกวดกัน เข้ารอบกันปีละกี่คน ไม่นับเห็บเหาไม่เข้ารอบลึกอีก มันทำให้เห็นภาพชัดเจนอย่างนึงซึ่งเป้นเรื่องดี คือ ทุกคนมีฝัน แต่ทั้งหมดทั้งมวล ที่อยากจะบอกมีอยู่สิ่งเดียวคือ อยากเป็นนักร้องนักดนตรี รักในสิ่งนี้จริงแล้วเหรอ หรือแค่อยากดัง ทุ่มเทให้มันพอหรือยัง หายใจเข้าออกเป็นเพลง เป็นดนตรีไหม ตื่นเช้ามาสิ่งแรกที่ทำคือร้องเพลง เข้าห้องน้ำร้องเพลง อาบน้ำร้องเพลง แปรงฟันร้องเพลงทั้งที่น้ำยาอยู่เต็มปากไหม อมน้ำยาบ้วนปากเป็นเพลงไหม ใส่เกงใน ใส่ถุงเท้า ฮัมเพลงอะไร กินข้าวไปแล้วหยุดร้องเพลงได้ไหม ฝึกฝนอยากพัฒนาตัวให้ได้แค่ไหน ซ้อมดนตรีเท่าไร แค่ไหน หนักไหม ฟังเพลงเยอะไหม ศึกษาทำความเข้าใจมันลึกซึ้งแค่ไหน ชอบไหม เวลาเจอใครโหลดเพลงมาฟังกัน หรือเราเองก้อโหลด ถ้าไม่สนเรื่องนั้น ก้อตัดเรื่องคนทำเพลงคนแต่งเพลงไป เพราะไม่สนใจผลประโยชน์ยอดขาย หรือว่า สรุปแค่อยากดัง ในชีวิตนึงอยากจะลองเป็นคนดัง ถ้าร้องไม่เป็น เต้นไม่ได้ เล่นดนตรีไม่เป้น ไม่มีทักษะไรพิเศษ แต่อยากดัง ไม่ไปลองคิดอยากเป็นดารา นายแบบ นางแบบ ผู้ประกาศ นักการเมือง หรืออะไรๆที่ก้อมีคนสนใจกันเหมือนกัน รายการพวกนี้มันทำให้ดูเหมือนความฝันเป้นจริงได้ง่ายๆ แต่ละคนเลยแสดงอาการทะเยอทะยาน สายตาเป็นประกายปิ๊งปั๊งจนน่าหมั่นไส้เกินเหตุ แต่เมื่อมองลึกเข้าไปกลับกลวงโบ๋ไม่เจออะไร
สรุป และนี่เป็นที่มาของข้อความวันนี้ สำหรับคนที่พัวพันในวงการเรียลลิตี้นี้ และคิดว่าตัวไม่ใช่ไม่ได้เป็นและมีดีกว่าที่กล่าวมาข้างต้น อย่ารับไปให้รกสมองเพราะไม่ได้พูดถึงคุณ แต่ถ้าใครที่คิดจะเหยียบเข้ามา และใครที่ย่ำอยู่ในวงจรนี้และคิดว่าตัวเองโดนเต็มๆ นี่คือมุมมองของเราที่มีต่อพวกเธอ
สำหรับแพนด้า เราขอโทษที่เราไม่ได้เป็นนักร้องที่ดีพอ ไม่อยู่ในกรอบของตัวเอง ชอบไปแขวะคนอื่น แต่ ไม่ไหวจะเคลียร์จิงๆ ใครที่อ่านข้อความนี้ ฝากไปบอกคนที่ตัวเองรักด้วยนะ อย่าไปถามเบน ชลาทิศ เรื่องให้คำแนะนำประกวดเดอะสตาร์ เอเอฟ เพราะเค้ารำคาญ
อ่าน่ะพี่ฉาน
อ่า อ่านจบละ
ไม่ต้องขอโทดแพนด้าหรอก ชินละ
รั 
ก
ถ้าคิดจะปากวดต้องมีฟามสามารถสิเน้อ
